Uit de Corona crisis: terug naar hoe het was of op weg naar iets nieuws?

GettyImages-100480798_3.jpg
Datum: 2020, 18 May

De Coronacrisis is nu twee maanden onderweg. De eerste weken vond ik het heerlijk. De rust, de ruimte, de schone blauwe lucht, geen files, de leegte. Ik genoot ervan, kwam helemaal tot rust, zowel lichamelijk als geestelijk. En tegelijkertijd begonnen ook de vragen de afgelopen weken. Ik wil weer in beweging komen. Actie. Naar Antwerpen gaan om uit eten te gaan. Het verlangen om te leven, activiteit, beweging, er op uit te trekken, naar Frankrijk te gaan. Wat nu? Hoe nu verder? Maar ook: word ik blij als ik weer ga doen wat ik deed?

Ik zit in een diepe transformatie. Dieper dan de jaren hiervoor. Dat heeft alles te maken met: vluchten kan niet meer. Ik kan niet meer weg, gaan werken, mijn aandacht ergens anders op richten. Ik moet me verhouden tot wat ik nu tegen kom.

En tegelijkertijd, dankzij de Corona crisis, is er nu de ruimte en tijd om echt stil te staan bij: wie ben ik?, wat wil ik nu echt?, en hoe breng ik de laatste ca 20 jaar van mijn leven door? Wil ik eindigen zoals mijn ouders?

Er begint een besef bij me te ontstaan dat het nu de tijd is om echte keuzes te maken en misschien geldt dat ook voor jou. Ik hoor van veel mensen dat door de plotselinge stilstand die er nu is vragen opkomen over wat we aan het doen zijn. Werden we niet voortgejaagd door de hectiek van alledag en hebben we gewoon geen tijd gehad om eens stil te staan bij de zin van wat we aan het doen zijn?

Ik ben aan het wakker worden uit de dagdaglijkse belangrijkheid, dat wat ik belangrijk maak en wat dus ook al mijn aandacht vraagt. In die zin ben ik wakker aan het worden uit een soort slaap. Ik ben me de afgelopen weken en dagen bewust geworden van een diep gevoel van: “ ik voldoe niet”. In vrijwel alles wat ik doe, zowel op het werk als in de relatie met mijn partner ligt dat als een ondertoon te slapen, wachtend op een trigger om wakker te worden en dan gedoe te veroorzaken.

Door de verstilling, het vertragen, het stil staan bij wat er werkelijk is wordt ik me meer en meer bewust van de belemmerende patronen waarop ik mijn leven heb gebouwd. Dat is confronterend.

Eigenlijk ben ik, ongenuanceerd gezegd, alleen maar bezig om te overleven vanuit een patroon uit mijn jeugd wat ik niet wil ervaren, namelijk het gevoel van niet te voldoen. Ik ben alleen maar bezig om te bewijzen dat ik wel voldoe. Door behulpzaam te zijn naar de mensen om wie ik geef, door goede trainingen te geven, mijn best te doen als ik een training aan het ontwikkelen ben, een goede vader te zijn. Als iemand kritiek op me heeft of een slechte evaluatie uit een training dan raakt me dat. Als ik een evaluatieformulier lees dan kijk ik altijd gelijk naar het cijfer wat ik zelf kreeg en hoe dat zich verhoudt tot het cijfer wat mijn collega’s krijgen bijvoorbeeld.

Ik werd me dit mede bewust doordat ik nog een andere beweging aan het maken ben, een steeds diepere verstilling waarin ik in een grensgebied terecht kom. Die stilte is een poort, een doorgang naar iets anders. Als ik me overgeef terwijl ik in deze stilte ben zorgt dit ervoor dat ik in een staat van zijn terecht kom (die ‘achter’ deze stilte is) van waaruit alles heel helder wordt, ook de pijn, blokkades en patronen die ik met me meedraag. Vanuit dit niveau ontstaat de mogelijkheid om het te transformeren. Daar hoef ik eigenlijk niets voor te doen. Alleen maar aanwezig te zijn bij wat er is en toe te staan dat dit er mag zijn. Hoe eenvoudig en hoe moeilijk tegelijkertijd!

Wat ik daarbij merk is hoe ik in en vanuit mijn hoofd leef. Wat ik altijd zo mooi vertel in trainingen heb ik zelf het meeste nodig. Mijn denken zit op de troon. Voelen, voelen en nog eens voelen is de uitdaging. Niet om me goed te willen voelen maar voelen wat er is. Aanwezig durven te zijn bij wat er is. Tjonge wat een uitdaging en daar door heen te vallen. Enjoy that the bottom under your life is falling away!

Ik denk dat dit de enige weg is die ik te gaan heb de komende jaren en ik denk dat dit voor veel van ons geldt. Langs welke vorm die weg tot uitdrukking komt weet ik niet en maakt eigenlijk ook niet zoveel uit. Het gaat in die zin niet om de vorm maar om wat die vorm bewerkstelligt. In een van de trainingen die ik nu volg is de uitspraak “presence is your true power” en ik begin steeds meer te beseffen hoe waar dit is.

Welke weg sla jij in? Weer terug naar hoe het was of op weg naar iets nieuws?

Pieter van der Gaag

« Terug naar het Overzicht