De zin van het leven

download_3.png
Datum: 2020, 30 March

 

Ik bracht ooit een bezoek aan mijn inmiddels overleden leraar bij wie ik mijn hart uitstortte over mijn aanstaande scheiding en het verlies van mijn vader aan de ziekte Alzheimer. Het enige dat hij zei was: “het leven is soms rauw he?” en verder zat hij naast me en was vooral aanwezig. Ik heb dat moment ervaren als één van de meest liefdevolle ervaringen ooit. Als gevolg van de scheiding vertrok mijn toen 5-jarige dochter met haar moeder naar Amerika. Mijn wereld stortte in. En het heeft ook best even geduurd voordat ik dit een plek kon geven. Pas toen ik het plaatje van de oude situatie kon loslaten kon het nieuwe zich ontvouwen. Geleid door het verlangen om in haar leven als vader te blijven maar zonder plan hoe dat er precies uit zou gaan zien zijn we stap voor stap op weg gegaan en heeft zich een prachtige relatie ontwikkeld.

Bij dit soort hele persoonlijke en pijnlijke ervaringen dringt de vraag zich op wat is eigenlijk de zin van het leven? Bij de zoektocht naar het antwoord blijf je vaak rondjes draaien rondom het probleem. Dat doet mij aan Einstein denken. Die stelde “Een probleem wordt nooit opgelost op het niveau waarop het is gecreëerd”. Deze uitspraak kun je ook toepassen op de vraag  “wat is de zin van het leven?”. Het “probleem” is in dit geval een antwoord vinden op de vraag wat de zin van het leven is. Het niveau waarop deze vraag is gecreëerd is namelijk het perspectief dat het leven een probleem is dat opgelost kan en moet worden. Pas als de oplossing duidelijk is kunnen we verder. Zo hebben we de afgelopen eeuwen al veel mysteries kunnen ontsluieren. Is de zoektocht naar de zin van het leven wellicht een mysterie waar we geen vat op kunnen krijgen? Daar houden we niet van. Met alle gevolgen van dien omdat de zinloosheid van het bestaan en de eindigheid ervan voor veel geestelijk ongemak kan zorgen. Zelfs mensen die naar de hemel willen, willen niet sterven om daar te komen…

Een meer ondersteunend perspectief is het leven zien als een mysterie dat zich ontvouwt. Dit perspectief vraagt om een andere manier van kijken, van leven. Namelijk alles durven geven zonder je te hechten aan het resultaat. Het loslaten van denkbeelden die de toekomst vertroebelen en vooral vertrouwen. Bij een goede vriend van mij werd enkele jaren terug een ernstige vorm van endeldarm kanker geconstateerd. Diagnose, een overlevingskans van 30 %. Hij volgde het eerste gedeelte van het medische protocol met chemokuren maar weigerde het tweede gedeelte omdat hij dan voor de rest van zijn leven met een stoma moest rondlopen. Hij koos zijn eigen weg zonder exact te weten wat de consequenties hiervan waren maar geleid door zijn innerlijke overtuiging dat het de juiste keuze was. Hij is nu volledig  genezen verklaard, er is niets meer terug te vinden van de tumor. Hoe het kan is een mysterie, maar hij maakte de voor hem juiste keuze. Dat had de dood kunnen betekenen, het werd het leven. Beide waren voor hem een uitkomst geweest toen hij in vertrouwen zijn keuze maakte.

Voor de recentelijk op 95--jarige leeftijd overleden hoogleraar Paul de Blot was dankbaarheid één van de drijvende waarden in zijn leven. Hij hield een dagboek bij waarin hij elke dag omschreef waar hij die dag dankbaar voor was geweest. Het oefenen met dankbaarheid is effectief want dankbaarheid geeft een goed gevoel, het goede gevoel creëert een perspectief waarmee dankbaarheid makkelijker wordt ervaren en angst een minder grote rol speelt. Controle is vaak niet genomen angst dus als de angst minder wordt en de dankbaarheid groter, wordt het ook makkelijker om open te staan voor de kansen die het leven biedt en niet alleen voor de mogelijkheden vanuit het vernauwende perspectief van angst.

In mijn leven als coach en trainer heb ik lang vanuit controle en angst geleefd tot een burn-out mij velde en ik op een andere manier mijn weg ben gaan lopen. Ik verbind me nu op een andere manier en durf meer te werken vanuit het niet weten in plaats van de wijsheid in pacht te hebben. Dat heeft me niet alleen tot een betere coach en trainer gemaakt maar vooral tot een gelukkiger mens.

Het antwoord op de vraag wat is de zin van het leven? heb ik nog niet gevonden. Eerlijk gezegd ben ik ook gestopt met zoeken. Het mysterie ontvouwt zich en misschien is er dan ooit een antwoord. Voor nu vooral dankbaarheid voor het leven. Dankbaar dat ik vader mag zijn van een prachtige dochter, dankbaar dat ik een vader had en heb gekend. Dankbaar voor het werk dat ik mag doen. 

 

« Terug naar het Overzicht