de-onderste-steen-boven.jpg
Datum: 2015, 29 April

Ik werd vorige  week geraakt door een interview op Radio 1 over de zelf verkozen dood van een bekende schrijver. De strekking van het interview was dat er een steeds duidelijkere scheiding komt tussen mensen “die het goed doen” en diegenen die hier niet aan voldoen. Ik zie het al bij mijn stiefdochter met de Cito-toets: letterlijk een toetssteen waar je boven of onder valt. Er niet bij horen heeft soms  een hoge prijs wat overigens pijnlijk en  ook treffend wordt verwoord in een Ted presentatie over een onderzoek naar gezondheid en geluk door de Harvard Universiteit dat al 75 jaar wordt uitgevoerd:
(https://www.ted.com/talks/robert_waldinger_what_makes_a_good_life_lessons_from_the_longest_study_on_happiness).
 
Depressie, burn-out en eenzaamheid is de prijs volgens de betrokkenen bij het interview als gevolg van de kramp van het moeten voldoen en het gevoel van falen als dat niet lukt.
 
Volgens mij bestaat een maatschappij en daarmee ook de organisaties waar we werken bij de gratie van diversiteit: de oorsprong van de hele natuur. De kunst is om een ieder zijn of haar plek te geven binnen die organisatie gedragen door het uitgangspunt dat elke organisatie een afspiegeling is van die maatschappij en juist daardoor tot maximale bloei komt.
 
We zijn niet allemaal “winnaars” en dat hoeft ook niet. De bovenste steen van een pyramide hangt ook niet in de lucht maar wordt gedragen door de rest.
 
Onze bijdrage aan organisaties is het beste naar boven halen bij de mensen met wie we werken. En wat het beste is wordt bepaald door maar één iemand: die persoon zelf. Voor organisaties is de uitdaging omstandigheden te creëren dat een ieder de plek kan innemen waar hij/zij het beste tot zijn recht komt en daarmee de hoogste return on investment genereerd.
 
 
Daar wordt dus iedereen beter van en gelukkiger!
« Terug naar het Overzicht