De (on)zin van het volgen van je hart

images_1.jpg
Datum: 2016, 10 February

Mijn collega en ik geven een workshop voor studenten  over persoonlijk leiderschap.  
Halverwege het programma laten we een lezing van Steve Jobs zien die hij in 2005 hield bij de Stanford University. Bijna altijd een goede binnenkomer. Een van de studenten reageert echter bijna boos. Het idee om te doen wat je leuk vindt vind hij een illusie: kijk naar hoeveel mensen hun droom leven maar er niet van rond kunnen komen. Hij neemt studenten als voorbeeld: “we weten echt wel waar we blij van worden maar we mogen al blij zijn als we ergens aangenomen worden op het moment, ook als is dat niet waar ons hart van open gaat”.
 
Zijn opmerking blijft me bij. In mijn werk gaat het vaak om authenticiteit, in je kracht staan en doen waar je blij van wordt en daar geloof ik ook in, gesterkt door wat ik veel zie. Als ik op bezoek ga bij klanten en bij de receptie zit te wachten voordat ik wordt opgehaald zie ik werknemers binnen komen alsof ze het laatste oordeel gaan ontmoeten. Met een uitgedoofde blik in hun ogen en maar 1 verlangen: de hoop dat het snel vijf uur is. Comfortabel ongelukkig.
 
Balans
Dus wat is wel kloppend bedenk ik me na afloop van de workshop.  Ik realiseer me dat beide kanten waar zijn en dat het dus niet gaat om het 1 of het ander. Het gaat om balans, een balans tussen realisme en idealisme en deze lijn kun je ook doortrekken naar organisaties. Bedrijven met teveel idealisme zijn heerlijk om voor te werken maar hebben vaak geen bestaansrecht omdat er óf geen geld wordt verdiend óf elke structuur ontbreekt. Bij realistische bedrijven lijkt alles te  kloppen maar is er geen bezieling.
 
Datzelfde geldt ook op persoonlijk niveau. Het  gaat dus om een (werk)plek creëren waar jouw kwaliteiten de behoeften van de wereld elkaar ontmoeten. Het een gaat niet zonder het ander. Met het toenemen van onze leeftijd worden we vaak ook realistischer, met het risico van het verliezen van onze bezieling. De jeugd mist soms het realisme maar gelooft nog in idealen. Geen makkelijke weg voor beiden: waar het realisme zich aandient kan er teleurstelling zijn, waar verlangen zich aandient komt angst om de hoek kijken: imprints en instinctieve bewegingen worden actief en niet altijd met gewenst resultaat.
 
Hoe mooi is het als we daarin van elkaar kunnen leren?
 
Als  de leerling klaar is ontmoet deze zijn meester….
Een oude zen wijsheid. Voor de “ouderen” onder ons: zoek de jongeren op en laat je vertellen over de mogelijkheden. Voor de jongeren, zoek een mentor die je kan vertellen over de wetten van het leven. Zelf ben ik twee jaar verbonden aan Stichting Giving Back waar ik mentor ben van Yassine, een 17-jarige Marokkaanse jongen: een zeer inspirerende relatie: juist vanuit de deze balans tussen realisme en idealisme: hij leert me dromen, ik leer hem zijn dromen om te zetten in resultaten.
 
 
Moed is niet de afwezigheid van angst, maar de overwinning erop
Dapper is niet hij die niet bang is, maar hij die deze angst overwint.
                                                                                                                             Nelson Mandela
« Terug naar het Overzicht