Midlife crisis, een materiële- of persoonlijke uitdaging?

download_5.jpg
Datum: 2018, 21 March

Midlife crisis, een materiële-  of persoonlijke uitdaging?

 

Ik zit in een midlife crisis denk ik. Er is meer twijfel en onzekerheid bij dingen waar ik voorheen niet bij stilstond. Trainingen en workshops waar ik moeiteloos instapte kunnen nu een spanning geven die ik alleen van lang geleden ken. Dit blog is ook een voorbeeld: voorheen liet ik het door 1 iemand lezen voordat ik het plaatste, nu wil ik het wel door iedereen laten lezen. Volgens mij heeft het te maken met een (deels nog) onbewust gevoel dat het leven eindig is. Daar waar ik vroeger veel meer het gevoel had het leven te kunnen “vormen” realiseer ik me dat acceptatie veel behulpzamer is.

Deze fase in mijn leven heeft twee kanten merk ik. Het loslaten van de controle geeft onzekerheid. Ik kan ook zeggen: de schijnzekerheid die de controle vaak gaf voldoet niet meer. In het ervaren van de onzekerheid lijkt een contradictie te zitten. Namelijk door mezelf echt over te geven aan de ervaring van onzekerheid ervaar ik juist meer vertrouwen en zekerheid. De angst voor de onzekerheid schijnt ook vaak materiele impulsen te geven: liever geen angsten daarom liever meer geld of statussymbolen. Ik herken de drang maar pak het liever op een andere manier aan.

Dat is dan dus ook direct de andere kant. Door de overgave ontstaat vertrouwen en zekerheid en daarmee helderheid in waar ik werkelijk aan bij wil dragen in de tweede helft van mijn leven. Niet dat dit een onbekend gevoel is. Er zijn meer momenten geweest in mijn leven waarin geen twijfel was over wat te doen maar ik ervaar het nu op een fundamenteler niveau: naakt en kwetsbaar en sterk tegelijk. Verhoogde hartslag en hoge ademhaling omdat ik bang ben niet het goede te doen, daarbij kunnen blijven en dan opeens de rust en ruimte ervaren die daar achter ligt. Een bijzondere ervaring.

Mijn eigen gevoel wordt ondersteund door onderzoek. Dit onderzoek heeft uitgewezen dat ons geluksgevoel twee hoogtepunten kent: rondom ons twintigste levensjaar en vanaf ons vijftigste. Dat gaat dus blijkbaar niet vanzelf: het is echt de kunst los te laten om het nieuwe te ontvangen. Springen vanuit het gevoel dat het wel goed komt alleen hoe precies: dat weet je niet. Ook herken ik veel in de bestseller “”reinventing organizations” van Frederic Laloux. Hij beschrijft de organisaties van de toekomst als een plek van persoonlijke ontwikkeling waar  alle ruimte is voor je wie je bent, niet wie je zou moeten zijn. Voorbeelden van deze succesvolle organisaties zijn Coolblue en Buurtzorg.

Mijn eigen ontwikkeling werkt ook door in mijn werk. Dat heeft het altijd gedaan en het is bijzonder om te zien hoe mijn persoonlijke  thema’s  vaak terugkomen in de persoonlijke doelstellingen van mijn deelnemers . Steeds vaker gaat dat over de vraag: wat wil ik nou echt? In mijn beleving de meest fundamentele vraag. Mijn ervaring en inzicht geef ik zo door aan mijn deelnemers waarbij mijn diepgang dezelfde diepgang creëert bij hen: ze gaan namelijk net zover als ik durf te gaan. De samenwerking die daaruit ontstaat vervult me met dankbaarheid en daarmee is cirkel ook weer rond want alles van waarde vermenigvuldigt zichzelf als we het geven. Die uitspraak van Churchill kende ik al lang maar kon hem nog niet echt voelen. Nu wel.

 

« Terug naar het Overzicht